43 - فقيه و دريافت كننده حق

شخصى وارد مسجد پيامبر (صلى الله عليه وآله ) شد و به پيامبر (صلى الله عليه وآله ) عرض كرد: اى رسول خدا به من قرآن بياموز، پيامبر (صلى الله عليه وآله ) او را به يكى از يارانش سپرد، او دست اين شخص را گرفت و به كنارى برد و سوره زلزال را براى او خواند تا رسيد به اين آيه :
فمن يعمل مثقال ذره خيرا يره و من يعمل مثقال ذره شرا يره : هر كس ‍ بمقدار اندك نيكى كند آنرا مى بيند، و هر كه بمقدار اندك بدى كند آنرا مى بيند.
آن مرد كمى فكر كرد، و به خواننده آيه گفت : آيا اين جمله ، وحى است ؟ او در جواب گفت آرى .
آن مرد، گفت : من درس خود را از همين آيه آموختم ، يعنى همين آيه براى موعظه و نشان دادن خط و راه راست و پيمودن آن كافى است !
سپس آن صحابى رسول خدا (صلى الله عليه وآله ) بحضور رسول خدا (صلى الله عليه وآله ) رسيد و جريان را گفت و اضافه كرد كه آن مرد: مطلب را دريافت و گفت همين آيه بس است و من درسم را گرفتم .
پيامبر (صلى الله عليه وآله ) فرمود: دعوه فانه فقه : او را آزاد بگذاريد كه حقيقت را دريافت و شناخت (324)
آرى اين است كه انسان فقيه كه شرط اول فقاهت آن است كه بشر در برابر حقايق تسليم گردد و آن را بشناسد و اين گونه از شنيدن يك آيه قرآن دگرگون شود.